Anabolizm białek jest podstawowym mechanizmem, kształtującym zdolności wysiłkowe. Największym wpływem na ten mechanizm odznaczają się hormony anaboliczne. Jednak tych nie można wykorzystywać do poprawiania zdolności wysiłkowych, gdyż jest to prawnie zakazane i szkodliwe dla zdrowia. Podane z zewnątrz anaboliki podnoszą poziom hormonów ponad wartości fizjologiczne, a wtedy te kumulują niepożądane efekty działania. Jakiś czas temu zaobserwowano, że pewne, naturalne składniki aktywne ziół i pokarmów posiadają zdolność stymulowania wytwarzania i uwalniania hormonów anabolicznych. Kiedy okazało się, że w efekcie takiej stymulacji poziom hormonów wzrasta, ale utrzymując się w górnych granicach wartości fizjologicznych, nie szkodzi zdrowiu, tylko je wspomaga, rozpoczęto intensywne badania podobnych substancji. Jednym z hormonów anabolicznych, którego relacje z jego naturalnymi aktywatorami badano szczególnie wnikliwie, była insulina. Mechanizm anabolicznego działania insuliny polega głównie na tym, że hormon ten transportuje do komórek mięśniowych aminokwasy, będące składnikami białek oraz kreatynę, pozostającą najważniejszym kontrolerem anabolicznym na poziomie molekularnym. W sporcie, aktywatory insuliny zyskały popularność szczególnie z uwagi na ten drugi efekt, gdyż w znaczący sposób poprawiają efektywność suplementacji kreatynowej. Istnieją przynajmniej trzy mechanizmy, poprzez które pewne substancje pokarmowe mogą wpływać wzmacniająco na aktywność insuliny. Pierwszy związany jest z metabolizmem glukozy w tkance mięśniowej i polega na tym, że dana substancja zwiększa poziom metabolitów glukozy, które zmieniają właściwości błony komórkowej komórek mięśniowych i czynią ją, przepuszczalną dla aminokwasów i kreatyny. Drugi, związany z mechanizmem receptorowym, polega na bezpośredniej stymulacji komórek trzustkowych do wzmożonej produkcji i zwiększonego wydzielania insuliny. Trzeci wiąże się z metabolizmem samych komórek trzustkowych i polega na tym, że dana substancja usprawnia metabolizm komórek trzustkowych, regeneruje je i ułatwia im produkcję insuliny. Najskuteczniejszymi aktywatorami insuliny okazały się związki organicznej siarki. W przeciwieństwie do glukozy, która również jest aktywatorem insulinowym, a która, podawana w wysokich dawkach, po pewnym czasie niszczy komórki trzustkowe, związki organicznej siarki komórki te regenerują. Na trzustkę nie działają poprzez receptory glukozowe, ale sulfonylowe, co znacznie skuteczniej stymuluje sekrecję insuliny. Glukoza ma jeszcze tą wadę, że w wysokich dawkach prowadzi do tzw. insulinooporności, czyli zmiany wrażliwości tkanek na insulinę, objawiającej się spadkiem wrażliwości tkanki mięśniowej, przy jednoczesnym wzroście wrażliwości tkanki tłuszczowej. Związki organicznej siarki znoszą insulinooporność, czyli zmieniają proporcje wrażliwości tkanek na insulinę w kierunku odwrotnym - zwiększają mięśniowej, a zmniejszają tłuszczowej. Jeden ze związków organicznej siarki - kwas R-alfa liponowy R-ALA - okazał się absolutnie wyjątkowy. A to dlatego, że nie tylko stymuluje sekrecję insuliny poprzez bezpośredni wpływ na komórki trzustkowe, jak inne związki siarkowe, ale jednocześnie wpływa na metabolizm komórek trzustkowych i komórek mięśniowych. R-ALA jest najważniejszym składnikiem kompleksu enzymatycznego dehydrogenazy pirogronianowej, dzięki czemu usprawnia metabolizm komórek trzustkowych, czyli ułatwia im produkcję insuliny i regenerację. W tkance mięśniowej, wzrost aktywności dehydrogenazy pirogronianowej pod wpływem R-ALA prowadzi do wzrostu poziomu metabolitów glukozy, zwiększających przepuszczalność błony komórkowej komórek mięśniowych dla aminokwasów i kreatyny. Ponieważ dehydrogenaza pirogronianowa jest jednym z najważniejszych kompleksów enzymatycznych metabolizmu tlenowego, R-ALA w wyraźny sposób ułatwia rozwój ogólnej wydolności tlenowej. R-ALA jest również jednym z najsilniejszych, znanych nauce antyoksydantów, ściśle współpracującym z witaminą E w ochronie błon biologicznych przed peroksydacją lipidów - niszczycielską aktywnością wolnych rodników. Ponieważ jeden z mechanizmów katabolizmu wysiłkowego wiąże się z peroksydacją lipidów błon lizosomów, R-ALA może wspomagać również rozwój zdolności wysiłkowych, działając jako antykatabolik.

Preparat polecany osobom aktywnym fizycznie i sportowcom wyczynowym jako środek ułatwiający rozwój zdolności wysiłkowych oraz masy, siły i wytrzymałości mięśniowej.

Sposób użycia:
1-2 kapsułki 3 razy dziennie w trakcie posiłków lub razem z kreatyną w przypadku jej stosowania.

1 kapsułka zawiera 100 mg kwasu R-alpha liponowego.